Πρώτο θέμα μας

Πρώτο μας θέμα

Articles and opinions expressed may not necessarily belong to paneliakos.com

Η ιστοσελίδα μας, PANELIAKOS.COM

You can translate this blog in over 100 languages within a second! Go to the left up top where it says Translate. Happy navigating. See you again..

Εορτάζουμε και Tιμούμε

1821 - 2021

Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2022

Μπορεί η Αμερική να προστατεύσει τους συμμάχους της;

 Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου, 2022

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Στο νέο γεωπολιτικό τοπίο και με δεδομένη την εσωτερική διαίρεσή της, πόσο μπορεί να λειτουργήσει η γνωστή στρατηγική της αποτροπής που χρόνια τώρα εφαρμόζει η Αμερική,όχι πάντα με την επιθυμητή από μέρους της επιτυχία

Το ερώτημα που θέτει ο τίτλος του άρθρου μας, δεν είναι μόνο δικό μας. Απ’ ό,τι γνωρίζουμε απασχολεί σοβαρότατα τόσο τις κινεζικές και ρωσικές ηγεσίες όσο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, δια της Γαλλίας, που ασκεί και την εξάμηνη προεδρία της ΕΕ. Όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο αναλυτής Michael OHanlon, στην επιθεώρηση «Foreign Affairs», από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η στρατηγική σκέψη των ΗΠΑ κυριαρχείται από το δόγμα της αποτροπής (detterence). Στην απλούστερη μορφή της,  η αποτροπή αναφέρεται στην ικανότητα ενός κράτους να χρησιμοποιεί απειλές για να πείσει ένα άλλο ότι το κόστος κάποιας δράσης, για παράδειγμα η εισβολή ενός από τους γείτονές του- θα αντισταθμίσει τα οφέλη. Αυτή ήταν η λογική πίσω από την ψυχροπολεμική έννοια της αμοιβαίας ασφαλούς καταστροφής (mutual assured destruction). Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Σοβιετική Ένωση χρησιμοποιούσαν πυρηνικά όπλα, ο άλλος θα ανταποκρινόταν με τα δικά του πυρηνικά χτυπήματα, με αποτέλεσμα την ολική καταστροφή και των δύο. Κάνοντας το κόστος του Πολέμου ανεπίδεκτα υψηλό, και οι δύο πλευρές ήλπιζαν να διατηρήσουν την ειρήνη.

Ωστόσο, για την Ουάσιγκτον, η αποτροπή δεν ήταν ποτέ μόνο η προστασία του εδάφους των ΗΠΑ. Καθώς δημιούργησε το μεταπολεμικό σύστημα συμμαχιών που σήμερα αποτελεί ένα ουσιαστικό τμήμα της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέπτυξαν μια στρατηγική «εκτεταμένης αποτροπής». Σύμφωνα με αυτή την  στρατηγική, οι Ηνωμένες Πολιτείες – θα χρησιμοποιήσουν την στρατιωτική τους ισχύ, συμπεριλαμβανομένου του πυρηνικού τους οπλοστασίου, για να υπερασπιστούν – τους συμβατικούς συμμάχους τους -την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και τα κράτη του ΝΑΤΟ. Το ζήτημα όμως,  δεν ήταν μόνο η αποτροπή  Η αμερικανική στρατηγική,έπρεπε επίσης να  αποθαρρύνει τον σοβιετικό τυχοδιωκτισμό στην Ασία και την Ευρώπη, αλλά και να καθησυχάσει τους συμμάχους των ΗΠΑ. Εάν η Γερμανία και η Ιαπωνία- για  τα πάρουμε μόνο δύο παραδείγματα- γνωρίζουν ότι η Ουάσιγκτον, θα εγγυηθεί την ασφάλειά τους, δεν θα χρειαστεί να αναλάβουν δράσεις -όπως η κατασκευή πυρηνικής βόμβας- που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν το διεθνές σύστημα.Παράλληλα βέβαια δεν είναι ανάγκη να επανεξοπλιστούν,γιατί πολλοί ξέρουν τι μπορεί να σημαίνει αυτό

Σήμερα, η σοβιετική απειλή έχει εξαφανιστεί, αλλά η στρατηγική της εκτεταμένης αποτροπής παραμένει κεντρική στην παγκόσμια τοποθέτηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ουάσιγκτον εξακολουθεί, τουλάχιστον στα χαρτιά, να είναι δεσμευμένη να χρησιμοποιήσει στρατιωτική (και, αν χρειαστεί, ακόμη και πυρηνική) βία για να προστατέψει τους συμμάχους της από την επιθετικότητα των αντιπάλων. Η τοποθέτηση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στο εξωτερικό προσδίδει πρόσθετη αξιοπιστία στην δέσμευση αυτή, καθώς το οποιαδήποτε επίθεση σε έναν σημαντικό σύμμαχο θα μπορούσε να έχει και Αμερικανούς θύματα , διασφαλίζοντας παράλληλα μια στρατιωτική αντίδραση των ΗΠΑ. Στην παρούσα διεθνή συγκυρία, οι δύο κύριοι γεωπολιτικοί αντίπαλοι της Ουάσιγκτον είναι η Κίνα και η Ρωσία. Η Κίνα είναι μια αναδυόμενη δύναμη  που αρχίζει να αμφισβητεί την οικονομική και τεχνολογική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών και η Ρωσία υπό τον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, έχει όλο και περισσότερο αφιερωθεί στην υπονόμευση  της υπό την θεωρητική ηγεσία των ΗΠΑ φιλελεύθερης τάξης. Αναγνωρίζοντας την απειλή που θέτουν το Πεκίνο και η Μόσχα, κορυφαίοι Αμερικανοί  αξιωματούχοι της άμυνας σε αμφότερες τις διοικήσεις των Ομπάμα και  Tράμπ τόνιζαν την ανάγκη η Ουάσιγκτον να διατηρήσει και να ενισχύσει τις παραδοσιακές αποτρεπτικές στρατηγικές της,γιατί μόνον έτσι οι αντιπαλοί της θα την λάμβαναν σοβαρά υπόψη τους.

Όμως, από το 2016 και μετά ο Τραμπ, αυτή την εκδοχή δεν την συμμεριζόταν. Και αυτό το έδειχνε με διάφορους τρόπους. Έτσι, στο επίπεδο των συμμαχιών, οι αμφιβολίες μεγάλωναν. Ο Τραμπ αμφισβήτησε ανοιχτά την αξία των συμμαχιών των ΗΠΑ και υποτίμησε βασικούς συμμάχους τους. Με τον Τζο Μπάιντεν σήμερα, ναι μεν η ρητορική έχει αλλάξει, όχι όμως και οι πραγματικές προθέσεις. Μετά το Αφγανιστάν και τώρα με το ουκρανικό, είναι ξεκάθαρο πως τα σύγχρονα προβλήματα ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν μπορούν να επιλυθούν μόνο με την παραδοσιακή στρατιωτική αποτροπή. Η Ουάσιγκτον πρέπει να δεσμεύσει τον εαυτό της στο να διαβεβαιώσει τους συμμάχους της ότι είναι πρόθυμη και ικανή να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τις Συνθήκες. Αλλά ακόμα πιο σημαντικό, πρέπει να αρχίσει να διευρύνει την προσέγγισή της στην αποτροπή, υπό το πρίσμα της μεταβαλλόμενης φύσης της απειλής που θέτουν ανταγωνιστές όπως η Κίνα και η Ρωσία. Πάνω απ’ όλα, οι φορείς χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ πρέπει να αναπτύξουν στρατηγικές που να συνδυάζουν στρατιωτικά στοιχεία με οικονομικές κυρώσεις και άλλες μορφές μη στρατιωτικής τιμωρίας. Μια τέτοια στρατηγική θα μείωνε τον κίνδυνο ενός καταστρεπτικού πολέμου, πείθοντας τους αντιπάλους ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πρόθυμες να πραγματοποιήσουν τις απειλές τους, ακόμα και σε μια εποχή κατά την οποία η Κίνα και η Ρωσία όχι μόνο κραδαίνουν ισχυρότερα όπλα, αλλά και δείχνουν αυξημένη προθυμία να τα χρησιμοποιήσουν.

Κατά τα άλλα, παρά τη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ, είναι καιρός η Ευρώπη να  συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί εσαεί να παραμένει στρατιωτικός και γεωπολιτικός νάνος,όταν στον ασύμμετρο πόλεμο της εποχής μας είναι πρώτος στόχος.Και ας μη ξεχνάμε καθόλου ότι πέρα από την Κίνα και Ρωσία που φιλοδοξούν να δουν έναν παγκόσμιο αυταρχικό καπιταλισμό να κυριαρχεί, υπάρχει και ο γεωπολιτικός καρκίνος του ισλάμ.

Ο.Τ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου