Πρώτο θέμα μας

Πρώτο μας θέμα

Ζητούμε συνεργάτες

Η ιστοσελίδα μας ζητάει την συνεργασία σας, από όλο τον κόσμο.

Νέα από την Ελληνική παροικία αλλά και άρθρα που ενδιαφέρουν μπορείτε να τα στέλνεται στο paneliakos@aol.com

Μαζί με το γραπτό κείμενο μπορείτε να στέλνετε και φωτογραφικό υλικό από εκδηλώσεις που έγιναν, ακόμα, και ενημερωτικό υλικό από εκδηλώσεις που θα γίνουν.

Ενημέρωση για θέματα του Ελληνισμού έχουν την προτίμησή μας. Εάν έχετε νέα από την Κοινότητά σας, τον Σύλλογό σας, την Ομοσπονδία σας στείλτε τα με e-mail.

Όλες οι καταχωρήσεις είναι δωρεάν.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Πόσο κοντά βρισκόμαστε σε έναν Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα ανησυχητικό δημοσίευμα του Foreign Policy



WAR


Ένα ενδιαφέρον, μακροσκελές άρθρο του Robert Kagan, του Ινστιτούτου Brookings φιλοξενεί ο Foreign Policy υπό τον τίτλο «Backing Into World War III», στο οποίο επισημαίνεται πως οι ΗΠΑ «πρέπει να προσέξει τις ανερχόμενες δυνάμεις της Ρωσίας και της Κίνας, πριν να είναι πολύ αργά. Η αποδοχή σφαιρών επιρροής είναι μια συνταγή για καταστροφή».
Σε αυτό γίνεται μια εκτενής ιστορική ανάδρομη και ανάλυση στους λόγους και τις συνθήκες που οδήγησαν την ανθρωπότητα στους Δύο Παγκόσμιους Πολέμους, στην ισορροπία του τρόμου της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου αλλά και στο σήμερα, με την ανάληψη της προεδρίας από τον Ντόναλντ Τραμπ αλλά και τις γεωπολιτικές προκλήσεις που υπάρχουν.
Ιδιαίτερο δε ενδιαφέρον παρουσιάζει το τελευταίο μέρος του άρθρου:
«Αυτό είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό των ανερχόμενων δυνάμεων: οι ενέργειές τους παράγουν την ίδια ανασφάλεια που ισχυρίζονται ότι θέλουν να διορθώσουν. Έχουν παράπονα εναντίον της υπάρχουσας τάξης (τόσο η Γερμανία όσο και η Ιαπωνία θεωρούν ότι είναι τα έθνη που "δεν έχουν"), αλλά τα παράπονά τους δεν μπορούν να ικανοποιηθούν, εφόσον η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων παραμένει στη θέση της. Η οριακή παραχώρηση δεν είναι αρκετή, αλλά οι δυνάμεις που υπερασπίζονται την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων δεν θα κάνουν κάτι περισσότερο από οριακές παραχωρήσεις, εκτός αν αναγκαστούν από την ανώτερη δύναμη. Η Ιαπωνία, το θιγόμενο έθνος που "δεν έχει" της δεκαετίας του 1930, δεν ικανοποιήθηκε από τη λήψη της Μαντζουρίας το 1931. Η Γερμανία, το θιγόμενο θύμα των Βερσαλλιών, δεν ικανοποιήθηκε από την επαναφορά των Γερμανών της Σουδητίας πίσω στο μαντρί. Ζήτησαν πολύ περισσότερα και δεν μπόρεσαν να πείσουν τις δημοκρατικές δυνάμεις να τους δώσουν αυτό που ήθελαν, χωρίς να καταφύγουν σε πόλεμο.
Η παραχώρηση σφαιρών επιρροής στις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις δεν είναι μια συνταγή για την ειρήνη και την ηρεμία, αλλά μάλλον μια πρόσκληση για αναπόφευκτη σύγκρουση. Η ιστορική σφαίρα επιρροής της Ρωσίας δεν τελειώνει στην Ουκρανία. Ξεκινά στην Ουκρανία. Εκτείνεται σε κράτη της Βαλτικής, στα Βαλκάνια και στην καρδιά της Κεντρικής Ευρώπης. Και μέσα στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, άλλα έθνη δεν έχουν αυτονομία ή ακόμα και κυριαρχία. Δεν υπήρξε καμία ανεξάρτητη Πολωνία στο πλαίσιο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ούτε κάτω από τη Σοβιετική Ένωση. Το να αποκτήσει η Κίνα μια επιθυμητή σφαίρα επιρροής στην Ανατολική Ασία θα σημαίνει ότι, όταν επιλέξει, μπορεί να αποκλείσει την περιοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες - και όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και πολιτικά και οικονομικά, επίσης.
Η Κίνα, φυσικά, αναπόφευκτα ασκεί μεγάλη επιρροή στη δική της περιοχή, όπως και η Ρωσία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν και δεν πρέπει να εμποδίζουν την Κίνα από το να είναι μια οικονομική δύναμη. Ούτε θα πρέπει να επιθυμούν την κατάρρευση της Ρωσίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει ακόμη και να καλωσορίζουν τον ανταγωνισμό ενός συγκεκριμένου είδους. Οι μεγάλες δυνάμεις ανταγωνίζονται σε πολλαπλά επίπεδα - οικονομικά, ιδεολογικά και πολιτικά, καθώς και στρατιωτικά. Ο ανταγωνισμός στις περισσότερες σφαίρες είναι απαραίτητος, ακόμη και υγιής. Εντός της φιλελεύθερης τάξης, η Κίνα μπορεί να ανταγωνιστεί οικονομικά και με επιτυχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ρωσία μπορεί να ευδοκιμήσει στη διεθνή οικονομική τάξη που υπερασπίζεται το δημοκρατικό σύστημα, ακόμη και αν δεν είναι η ίδια δημοκρατική.
Αλλά ο στρατιωτικός και στρατηγικός ανταγωνισμός είναι διαφορετικοί. Η κατάσταση της ασφάλειας υποστηρίζει οτιδήποτε άλλο. Είναι γεγονός σήμερα, όπως ήταν και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ότι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν την ικανότητα και τα μοναδικά γεωγραφικά πλεονεκτήματα για την παροχή της παγκόσμιας ασφάλειας και της σχετικής σταθερότητας. Δεν υπάρχει σταθερή ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη ή την Ασία χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Και ενώ μπορούμε να μιλάμε για "ήπια δύναμη" και "έξυπνη δύναμη", θα είναι πάντα περιορισμένης αξίας όταν έρχεται αντιμέτωπη με την ωμή στρατιωτική δύναμη. Παρά την χαλαρή συζήτηση για την αμερικανική παρακμή, στον στρατιωτικό τομέα τα πλεονεκτήματα των ΗΠΑ παραμένουν πιο ξεκάθαρα. Ακόμη και σε άλλες αυλές μεγάλων δυνάμεων, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την ικανότητα, μαζί με ισχυρούς συμμάχους τους, να αποτρέψουν προκλήσεις στην τάξη της ασφάλειας. Αλλά χωρίς την προθυμία των ΗΠΑ να διατηρηθεί η ισορροπία στις απομακρυσμένες περιοχές του κόσμου, το σύστημα θα καταρρεύσει κάτω από τον ανεξέλεγκτο στρατιωτικό ανταγωνισμό των περιφερειακών δυνάμεων. Μέρος αυτής της προθυμίας συνεπάγεται αμυντικές δαπάνες ανάλογα με τη συνέχιση του παγκόσμιου ρόλου της Αμερικής.
Το να αποδεχθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες την επιστροφή σε σφαίρες επιρροής δεν θα ηρεμήσει τα διεθνή ύδατα. Απλώς θα επιστρέψει ο κόσμος στην κατάσταση που ήταν στο τέλος του 19ου αιώνα, με ανταγωνιστικές μεγάλες δυνάμεις να συγκρούονται πάνω από αναπόφευκτα τεμνόμενες και επικαλυπτόμενες σφαίρες. Αυτές οι εκκρεμείς, διαταραγμένες συνθήκες δημιούργησαν γόνιμο έδαφος για τους δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Η κατάρρευση της κυριαρχούμενης από τη Βρετανία παγκόσμιας τάξης στους ωκεανούς, η διαταραχή της δύσκολης ισορροπίας δυνάμεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο καθώς μια ισχυρή ενοποιημένη Γερμανία πήρε σάρκα και οστά, και η άνοδος της ιαπωνικής δύναμης στην Ανατολική Ασία συνέβαλαν σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, στο οποίο οι δυσαρεστημένες μεγάλες δυνάμεις είχαν την ευκαιρία να συνεχίσουν τις φιλοδοξίες τους, εξαιτίας της απουσίας οποιασδήποτε εξουσίας ή ένωσης ομάδας εξουσίας για να τις ελέγχει. Το αποτέλεσμα ήταν μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια καταστροφή και θάνατοι σε επική κλίμακα. Το μεγάλο επίτευγμα της υπό αμερικανικής ηγεσίας παγκόσμιας τάξης στα 70 χρόνια μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου είναι ότι αυτό το είδος του ανταγωνισμού έχει κρατηθεί υπό έλεγχο και οι συγκρούσεις μεγάλων δυνάμεων έχουν αποφευχθεί. Θα είναι κάτι περισσότερο από ντροπή αν οι Αμερικανοί καταστρέψουν ό,τι δημιούργησαν -και όχι επειδή δεν ήταν πλέον δυνατόν να διατηρηθεί, αλλά απλώς και μόνο επειδή επέλεξαν να σταματήσουν να προσπαθούν».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου